Para nesh është shkurti, muaji më i shkurtër dhe shpesh më i ftohti i vitit. Megjithatë, në mbarë botën ai bart një simbolikë krejt tjetër, ngrohtësi, butësi dhe përkushtim. Arsyeja nuk është vetëm Dita e të dashuruarve; duket se pikërisht në këtë periudhë njerëzit bëhen më të vetëdijshëm sa e rëndësishme është t’i tregojmë njëri‑tjetrit butësi, mirënjohje dhe afërsi.
Por dashuria në shkurt nuk është e rezervuar vetëm për lidhjet romantike. Në shumë kultura dhe komunitete, ky muaj është koha kur festohen të gjitha format e saj, miqësore, familjare, dashuria për veten dhe dashuria për njerëzit përreth nesh. Prandaj, shkurti është momenti ideal për të folur për ato gjëra të vogla që na bëjnë vërtet të ndjehemi të dashur: për gjestet që zgjasin më shumë se lulet dhe çokollatat. Për ato detaje të vogla që mbeten.
Kur dikush të merr seriozisht
Ndjenja më e bukur? Kur dikush të beson. Nuk ka rëndësi nëse flet për shkollën, miqtë, notat, dashurinë apo planet, ajo që ka rëndësi është kur bashkëbiseduesi/ja nuk të nënvlerëson, por të thotë: “Të kuptoj. Po e ke të vështirë.” Atëherë ndodh ai klik i qetë, ndihesh se të shohin, i/e dëgjuar dhe i/e dashur. Qëndrueshmëria, ndjenja e sigurisë dhe vetë fakti që dikush është vërtet aty, kanë më shumë peshë sesa pranojmë. Kur e di që ekziston një person tek i cili mund të mbështetesh, e gjithë bota bëhet pak më e butë dhe më e lehtë për t’u përballuar.
Kur të japin hapësirë të jesh vetvetja
Një nga gjërat më të bukura që dikush mund të na dhurojë është liria, liria për të qenë vetvetja. Kjo do të thotë që dikush mbështet dashurinë tënde për muzikën, fizikën, dizajnin, pikturën apo përgatitjen e ëmbëlsirave; që të pyet për mendimin tënd dhe vërtet e dëgjon; që të lejon të mësosh përmes zgjedhjeve të tua dhe nuk përpiqet të të formësojë sipas shijes së tij/saj. Kur dikush na pranon pa atë “por”, vetëbesimi ynë rritet. Dhe pikërisht kjo është, ndoshta, themeli më i fortë i çdo dashurie.
Kur të mësojnë të jesh i/e butë me veten
Shpesh as që e vërejmë sa shumë e përthithim mënyrën se si të rriturit flasin për veten, për jetën dhe për njerëzit e tjerë. Nëse vazhdimisht dëgjon fjali si: “Nuk jam mjaftueshëm i/e mirë” ose “Gjithçka e bëj gabim”, ai ton bëhet një tingull që të jehon gjatë në mendje. Prandaj është e rëndësishme të shohim një model ndryshe, njerëz që dinë të thonë diçka të bukur për veten, që dinë t’ia falin vetes një gabim dhe që nuk e matin jetën me një përsosmëri të paarritshme. Të rriturit që hapur praktikojnë butësinë ndaj vetes, në fakt na tregojnë se si duket një marrëdhënie e shëndetshme me mendimet tona.
Kur nuk ke pse të jesh i/e përsosur që të jesh mjaftueshëm i/e mirë
Sot pothuajse gjithçka matet me rezultate, nota, medalje, gara, praktika apo projekte. Pastaj shfaqet dikush që të thotë: “E rëndësishme është që u përpoqe.” Dhe papritmas diçka brenda teje qetësohet. Kur të rriturit e theksojnë përpjekjen, e jo vetëm “fitoret”, mëson se nuk ke pse të jesh i/e përsosur çdo herë. Kupton se në proces ka vend për gabime, rënie, pauza dhe përpjekje të reja. Këshilltarët më të mirë e dinë se reagimi është më i dobishëm kur është i butë dhe i sinqertë.
Kur e sheh që edhe ata luftojnë dhe se kjo është normale
Të rriturit që shtiren sikur janë të përsosur nuk japin siguri, vetëm e shtojnë presionin. Por ata që pranojnë se ndonjëherë kanë frikë, se u është bërë e vështirë, se kanë gabuar ose kanë pasur një ditë të keqe, e megjithatë vazhdojnë përpara.
Kur dikush të mbron nga pritshmëritë e tepërta
Suksesi është i rëndësishëm, por kurrë më i rëndësishëm se ti. Të rriturit që dinë të thonë: “Mund të pushosh” dhe “Nuk duhet të bësh gjithçka sot” na ndihmojnë të ndërtojmë një marrëdhënie të shëndetshme me ambicien, pushimin dhe kufijtë.
