Disa histori muzikore fillojnë në studio. Të tjera fillojnë në skena të mëdha nën drita të forta. Për The Guitar Sisters & Jon, gjithçka filloi në shtëpi, në mbrëmje që në atë kohë dukeshin të zakonshme, por më vonë u bënë kujtime të paharrueshme. Shumë kohë para koncerteve, festivaleve dhe paraqitjeve publike, ishte thjesht një shtëpi e mbushur me tinguj. Instrumentet nuk ishin kurrë zbukurim, por pjesë e jetës së përditshme. Një melodi mund të niste në çdo moment, pas darke, gjatë bisedave apo kur vinin mysafirë. Këngët nuk praktikoheshin për duartrokitje, por ndaheshin natyrshëm fillimisht brenda familjes. Sot, vëllezërit e motrat performojnë para publikut të të gjitha moshave, megjithatë muzika e tyre mban ende të njëjtën ndjenjë që kishte në dhomën e ndenjes ku gjithçka filloi, të afërt, të sinqertë dhe të ngrohtë.
Rrënjët e tingullit
Frymëzimi i tyre i parë nuk erdhi nga trendet apo rrjetet sociale, por nga babai i tyre. Ai kishte pasion të madh për muzikën dhe madje punonte vetë instrumentin tradicional çifteli. Fëmijët shikonin, dëgjonin dhe ngadalë u bënë pjesë e tingullit përreth tyre. Në fillim ishte kureshtje. Pastaj u bë zakon. Në fund, dashuri. “Muzika hyri në jetën tonë si diçka normale, jo si diçka që e planifikuam si profesion,” shpjegon Rrezarta. “Ne thjesht kënaqeshim duke kënduar bashkë çdo ditë.”
Krenarja tregoi interes shumë herët. Gjatë një dasme familjare, kur ishte vetëm katër vjeçe, një këngëtar e vuri re duke kënduar dhe i ofroi mikrofonin. Pa hezitim, ajo këndoi me vetëbesim para të gjithëve. Moment që i habiti të pranishmit, por për familjen ishte krejtësisht i natyrshëm. Së shpejti fëmijët filluan të përsërisnin këngë në shtëpi, jo sepse iu kërkohej, por sepse dëshironin vetë. Muzika u bë një gjuhë e përbashkët në familje, një mënyrë për të kaluar kohë bashkë dhe për të kuptuar njëri tjetrin pa shumë fjalë.
Të mësuarit e mjeshtërisë
Pika e vërtetë e kthesës erdhi kur Krenarja u regjistrua në një kurs kitare në Podujevë. Ajo nuk kishte mbushur ende shtatë vjeç. Rrezarta e shoqëronte me autobus nga Lupçi i Epërm në qytet. Pasi vuri re praninë e saj të rregullt, mësuesi Ymer Musa e ftoi edhe atë të bashkohej në mësime. Ajo ftesë e thjeshtë ndryshoi gjithçka. Praktika u bë rutinë. Rutinë u bë disiplinë. Të dyja motrat vazhduan arsimin formal muzikor. Rrezarta më vonë përfundoi shkollën e mesme të muzikës ‘Prenk Jakova’ në Prishtinë dhe studioi kompozim në universitet. Krenarja gjithashtu përfundoi shkollën e muzikës dhe tani studion trombon në Fakultetin e Arteve. Vëllai i tyre më i vogël, Jon, ndoqi të njëjtin drejtim dhe vijon shkollën e muzikës për fizarmonikë. “Të mësonim bashkë na mbante të motivuar,” thotë Krenarja. “Nëse njëri përmirësohej, të tjerët donin të përmirësoheshin gjithashtu.” Performancat ngadalë dolën jashtë shtëpisë. Filluan të marrin pjesë në festivale në Kosovë, Shqipëri, Mal të Zi dhe Maqedoninë e Veriut. Udhëtimi për muzikë u bë pjesë e rritjes, rrugëtime të gjata, prova para koncerteve dhe emocion para daljes në skenë. Çdo udhëtim u mësoi diçka të re: durim, përgjegjësi dhe vetëbesim.
Të luash si një i vetëm
Të performosh me motrat dhe vëllanë krijon një atmosferë të veçantë në skenë. Koordinimi bëhet natyrshëm sepse komunikimi nuk kërkon gjithmonë fjalë. Një shikim apo lëvizje e vogël mjafton për të kuptuar hapin tjetër muzikor. Provat nuk janë gjithmonë perfekte. Ndonjëherë mendimet ndryshojnë për tempin, stilin apo rregullimin. Megjithatë mosmarrëveshjet zgjasin pak sepse qëllimi mbetet i përbashkët. Secili anëtar ka rolin e vet. Rrezarta udhëheq dhe bën solo në kitarë, Krenarja mban akordet dhe Joni ritmin. Gjatë këndimit zërat ndërthuren me kujdes që harmonia të ndihet e balancuar dhe jo konkurruese. “Të jesh familje e bën skenën të ndihet e sigurt,” thotë Joni. “Ndjehet më shumë si ndarje momenti sesa si detyrë.” Një nga performancat më të paharrueshme ndodhi në sheshin e Prishtinës në një koncert të organizuar nga komuna. Madhësia e publikut ishte më e madhe se çdo përvojë e mëparshme. Megjithatë, pas këngës së parë ndjenja u rikthye, njësoj si të këndonin në shtëpi, vetëm më fort. Ata kuptuan se skena nuk e ndryshon muzikën. Ajo vetëm e ndan me më shumë njerëz.
Më shumë se muzikë
Grupi performon zhanre të ndryshme: këngë të lehta, muzikë qytetare, serenata korçare dhe repertor folklorik shqiptar. Për ta, kjo larmi nuk është vetëm zgjedhje artistike, por përgjegjësi kulturore. Ata duan që të rinjtë të dëgjojnë këngë që lidhin brezat dhe ruajnë traditën. Disa këngë kanë domethënie të veçantë dhe kërkojnë jo vetëm teknikë por edhe respekt. Rrjetet sociale i kanë ndihmuar të lidhen me dëgjues të rinj. Gjatë pandemisë performancat online u bënë skena e tyre kryesore. Shumë ndjekës i zbuluan aty dhe më pas erdhën në koncerte. Tani publiku shpesh këndon bashkë me ta duke e kthyer performancën në përvojë të përbashkët.
Balancimi i shkollës, jetës private dhe muzikës mbetet sfidë, sidomos në sezonet me shumë angazhime dhe udhëtime. Detyrat shpesh presin deri vonë pas performancave. Koha e lirë është e rrallë, por ata e pranojnë si pjesë të rrugëtimit. Ëndrra e tyre është të arrijnë sa më lart duke mbetur autentikë. Dëshirojnë edhe bashkëpunime me artistë që admirojnë, veçanërisht me legjendaren Vaçe Zela, këngët e së cilës i konsiderojnë thesare të përjetshme. Mesazhi për të rinjtë është i thjeshtë: duajeni artin, respektoni traditën dhe krijoni bashkë. Muzika për ta nuk është vetëm argëtim, por identitet dhe kujtesë.
Kur një këngë bëhet kujtim
Ndër shumë këngët që interpretojnë, njëra mbart peshë të veçantë emocionale, kënga kushtuar Ganimete Tërbeshit. Lidhja është edhe personale pasi edhe nëna e tyre mban të njëjtin emër, duke e bërë performancën edhe më të afërt. Kur e interpretojnë këtë këngë, atmosfera ndryshon. Publiku bëhet më i qetë dhe performanca ndihet më pak si koncert dhe më shumë si kujtesë e përbashkët. Ata i afrohen këngës me kujdes duke kuptuar se ajo përfaqëson histori po aq sa muzikë.
Ata shpjegojnë se interpretimi i këngëve të tilla sjell përgjegjësi. Qëllimi nuk është vetëm të këndohet saktë, por të ruhet ndjenja dhe respekti. Çdo notë duhet të mbajë kuptim, jo vetëm melodi. Për dëgjuesit e rinj shpesh është hyrja e parë në të kaluarën, ndërsa për më të moshuarit zgjon kujtime. Në ato momente zhduket distanca mes brezave. Muzika bëhet urë mes historive, emocioneve dhe kohës. Përmes performancave të tilla, The Guitar Sisters & Jon tregojnë se muzika mund të argëtojë, por edhe të kujtojë, nderojë dhe mësojë njëkohësisht.
Muzika shpesh fillon si shprehje personale por ndonjëherë rritet në diçka më të madhe. The Guitar Sisters & Jon nuk filluan me plan karriere. Ata filluan me mbrëmje të përbashkëta në shtëpi. Me kalimin e kohës ato u kthyen në performanca, udhëtime dhe publik. Historia e tyre tregon se muzika nuk fillon gjithmonë nga ambicia. Ndonjëherë fillon nga familja dhe mbetet familje edhe kur ndizen dritat e skenës.
📦 FAKTE TË SHPEJTA PËR GRUPIN
- Bashkëpunimi i ëndrrave: Vaçe Zela
- Festivali historik i preferuar: Akordet e Kosovës
- Talent i fshehur: Joni kërcen
- Frymëzim muzikor: këngë për natyrën si Baresha
- Ushqimi i preferuar: ushqim tradicional nga Kosova
- Dëshira për të ardhmen: më shumë mbështetje për vlerat e vërteta artistike
Për lexuesit tanë të rregullt:
Mund ta mbani mend mësuesin e muzikës Ymer Musa, të prezantuar më parë në revistën tonë. Inkurajimi i tij luajti rol të rëndësishëm kur ai ftoi Rrezartën të bashkohej në klasën e kitarës.
