Zhurma e topit dëgjohet në sallën e sportit edhe para se të hysh brenda. Këpucët rrëshqasin mbi parket, udhëzime të shpejta dëgjohen nga anash dhe një grup vajzash lëvizin në ritëm nga mbrojtja në sulm. Ka përqendrim, por edhe të qeshura. Gabimet korrigjohen, inkurajimi vjen menjëherë dhe ushtrimi vazhdon pa ndërprerje. Në mes të gjithçkaje qëndron Elgina Tara, lojtare dhe ndihmëstrajnere e klubit të volejbollit për femra “Prishtina e Re”. Ajo vëzhgon çdo lëvizje me kujdes, duke e ndalur lojën vetëm kur është e nevojshme, duke udhëzuar, shpjeguar dhe motivuar. Stërvitja është kërkuese, por atmosfera është e ngrohtë. Këtu, përmirësimi ka po aq rëndësi sa edhe rezultati.
Volejbolli ka qenë pjesë e jetës së Tarës që nga fëmijëria. Ajo e zbuloi fillimisht jo përmes stërvitjeve formale, por duke vëzhguar babain e saj, trajner volejbolli, gjatë seancave të tij stërvitore. Në fillim qëndronte anash fushës si vëzhguese, duke ndjekur çdo lëvizje dhe çdo udhëzim. Shumë shpejt kureshtja u kthye në pjesëmarrje dhe pjesëmarrja në përkushtim. Vite më vonë, kjo përvojë e hershme formëson mënyrën se si ajo punon sot me lojtaret e reja. Ajo e kupton hezitimin e fillestareve dhe entuziazmin e përparimit të parë sepse dikur ka qenë në të njëjtin vend. Për të, të qenit trajnere nuk lidhet vetëm me teknikën, por me udhëheqjen hap pas hapi të secilës lojtare dhe ndërtimin e vetëbesimit para rezultateve.
Të rritesh përmes lojës
E themeluar në vitin 2017, “Prishtina e Re” punon kryesisht me grup mosha të reja, duke filluar nga mosha njëmbëdhjetë vjeçare. Sot klubi numëron rreth pesëdhjetë lojtare, nga fillestaret deri te ekipi i parë që garon në të ashtuquajturën Ligë të Parë të Kosovës, nivelin e dytë të garave. Për një klub të vogël, garimi në këtë nivel konsiderohet tashmë sukses. Ndryshe nga ekipet më të mëdha, “Prishtina e Re” nuk mbështetet te lojtaret e ardhura nga jashtë. Çdo sportiste në fushë është rritur në klub, është stërvitur këtu, ka mësuar bazat këtu dhe ka bërë hapat e parë garues këtu. Shumë prindër fillimisht i sjellin fëmijët vetëm për të reduktuar kohën në telefona dhe ekrane. Por sapo hyjnë në sallë, diçka ndryshon. Stërvitja pushon së qeni detyrim dhe bëhet rutinë që e presin me dëshirë. Motivimi nuk vjen më nga prindërit, por nga vetë vajzat.
Nikki Nikshiq
Pse e do volejbollin?
E dua volejbollin sepse është super argëtues. Më mban aktive, më bën të kërcej, të luaj dhe të qesh me shoqet e mia, dhe pas çdo stërvitjeje ndihem plot energji.
Të mësosh përgjegjësinë
Sipas trajneres Tara, të jesh trajnere është shumë më kërkuese sesa të jesh lojtare. Një lojtare përqendrohet te performanca e saj, ndërsa trajnerja duhet të mendojë për të gjitha. Çdo vajzë kërkon vëmendje, inkurajim, korrigjim dhe ndonjëherë durim. Qëllimi nuk është vetëm përmirësimi individual teknik, por krijimi i një skuadre funksionale ku të gjitha lojtaret e mbështesin njëra-tjetrën. Kjo qasje ndërton disiplinë në mënyrë natyrale. Vajzat mësojnë të dëgjojnë, të komunikojnë dhe të reagojnë nën presion. Volejbolli kërkon vendime të shpejta. Brenda një çasti ato duhet të lexojnë sulmin e kundërshtarit, të pozicionohen, të mbrojnë dhe menjëherë të përgatisin kundërsulmin. Çdo lëvizje ka rëndësi dhe çdo lojtare varet nga tjetra. Kjo përgjegjësi ndërton gradualisht vetëbesim. Të njëjtat vajza që në fillim të sezonit hyjnë të tërhequra, më vonë udhëheqin ushtrimet, japin udhëzime dhe besojnë më shumë në aftësitë e tyre.
Lorena Meka
Nëse do të duhej të zgjidhje mes shkollës dhe volejbollit, cilin do të zgjidhje?
Shkollimi ka shumë rëndësi për ne, por zemra ime i përket volejbollit. Nëse do të më duhej të zgjidhja, do të zgjidhja volejbollin sepse më jep energji, kënaqësi dhe një ndjenjë të veçantë lumturie kur luaj me ekipin tim.
Emocionet e garës
Në ligat e volejbollit për të rinj, fokusi kryesor është zhvillimi dhe jo trofetë. Niveli më i lartë kombëtar kërkon rezultate të menjëhershme dhe shpesh mbështetet te lojtare me përvojë, madje edhe nga jashtë. Por ligat si Liga e Parë ofrojnë diçka tjetër, hapësirë për t’u rritur. Ndeshjet sjellin emocione të forta. Entuziazëm, nervozizëm, gëzim pas një aksioni të suksesshëm dhe zhgënjim pas gabimeve. Megjithatë çdo lojë bëhet mësim. Në vend që t’i frikësohen gabimeve, lojtaret mësojnë t’i korrigjojnë ato. Për shumë vajza, pritja e parë e suksesshme apo pika e parë e shënuar mbetet e paharrueshme. Përparimi bëhet i dukshëm jo vetëm në teknikë, por edhe në karakter. Ato mësojnë këmbënguljen. Humbja e një seti nuk e ndal motivimin, por e forcon atë.
Amela Humolli
Kur e kuptove që të pëlqen volejbolli?
E kuptova që në herën e parë që luajta. Më dha një ndjesi të jashtëzakonshme dhe mezi prisja të kthehesha përsëri në fushë.
Prapaskenat e përpjekjeve
Talenti nuk është sfida kryesore për klubin. Kushtet janë. Stërvitjet zhvillohen në sallën e gjimnazit “Xhevdet Doda” pas orarit mësimor, me klubin që i mbulon vetë shpenzimet. Gjatë dimrit kushtet janë të mira, por vapa e verës i bën stërvitjet më të vështira, duke i zhvendosur ato në orët e vona të mbrëmjes. Kufizimet financiare krijojnë një tjetër vështirësi. Pas viteve të zhvillimit, lojtaret e talentuara shpesh kalojnë te klubet më të fuqishme financiarisht me kompensim minimal, duke e detyruar klubin të fillojë sërish ciklin e zhvillimit. Megjithatë stërvitjet vazhdojnë. Sepse përmirësimi nuk varet vetëm nga kushtet perfekte, por nga përkushtimi i trajnerëve, lojtareve dhe familjeve. Balancimi mes shkollës dhe sportit bëhet pjesë e këtij përkushtimi. Vajzat organizojnë kohën, përfundojnë detyrat dhe kthehen në stërvitje.
Alea Hasani
Pse ke zgjedhur të stërvitesh me Prishtinën e Re?
E kam zgjedhur Prishtinën e Re sepse jam këtu me shoqet e mia dhe kemi një skuadër shumë mbështetëse që më ndihmon të përmirësohem çdo ditë.
Stërvitja të bën mjeshtër
Për trajneren Tara, mesazhi për të rinjtë është i thjeshtë: të reduktojnë kohën në rrjete sociale dhe ta investojnë atë në lëvizje dhe bashkëpunim. Volejbolli ofron angazhim fizik dhe mendor. Çdo aksion kërkon përqendrim, koordinim dhe besim. Synimi i “Prishtinës së Re” është i qartë, të vazhdojë zhvillimin e lojtareve dhe të garojë në nivele më të larta. Por suksesi këtu matet ndryshe. Jo vetëm me pozitën në tabelë, por me numrin e vajzave që rriten në individë të sigurt dhe të disiplinuar. Në fund të stërvitjes, zhurma shuhet ngadalë. Topat e fundit mblidhen dhe fytyrat e lodhura ende buzëqeshin. Nesër rutina përsëritet. Një tjetër stërvitje, një tjetër korrigjim, një tjetër përmirësim i vogël. Sepse për këto vajza, volejbolli nuk është vetëm sport. Është vendi ku përpjekja bëhet zakon dhe zakoni bëhet karakter.
Andrra Hima
Sa e vështirë është të stërvitesh dhe njëkohësisht të ndjekësh mësimet?
Nuk është aspak e vështirë. Me vullnet dhe pak organizim mund të arrihet gjithçka.
